کوچ هاشمی
هاشمی یک انقلابی آرام
برای بعضی ها انگار مرگ قابل تصور نیست و احساس می کنیم تا همیشه در کنار ما هستند چه دوستشان داشته باشیم چه نداشته باشیم چه مرام و مسلک شان را قبول داشته باشیم چه نه ، و آیت الله هاشمی رفسجانی هم از آنگونه است برای همین است مرگ او مردم ایران را در شوکی عظیم فرو برده است. و این سنت ما چقدر ناپسند است که با مرگ اطرافیانمان بیشتر با روحیات آنها با بودنشان آشنا می شویم . به هر حال او به عنوان یک سیاستمدار خاص ، نویسنده، اسلام شناس، قرآن شناس دیگر در کنار ما نیست. و نبودنش هم بسیار عمیق و ناباورانه ولی به خاطر چند بعدی بودنش می توان از زوایای مختلف به زندگی اش پرداخت و الگو گرفت. چیزی که امروز خیلی مشهود است تاثر و تالم فراوان مردم در فقدان اوست.
اینکه به گمان خیلی ها جامعه امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به او و تصمیماتش و نوع نگاهش احتیاج داشت اینکه اینروزها وجودش برای خیلی ها امنیت و آرامش بوده اینکه برای خیلی ها یک تکیه گاه و حامی بوده و حضورش چون پدربزرگی برای خانواده ها بهانه صلح و آرامش و بودن در کنار هم . هاشمی را باید بیشتر می شناختیم. همیشه از او آرامش و طمانینه ای همراه لبخند در ذهنم دارم و همین از او برایم یک انقلابی آرام می سازد و تصویری ناشناخته که نیمه های پنهان زیادی دارد که قرار بود در مقاطع مختلف زمانی هم بیشتر بشناسیمش . اما حتی هاشمی را هم یارای ایستادن در مقابل مرگ نبود. تا اون چون مجهولی برای همیشه در ذهن ما باقی بماند.
روحش قرین رحمت باد.
مادربزرگم می گوید وقتی به دنیا آمدی بینی نداشتی آنقدر با صورتت ور رفتم و صبح ها صورتت را مالش دادم که حالا صورتت اینجوری شده زیبایی امروزم را بعد از خدا و لطف پدر و مادرم مدیون دستان مادربزرگم هستم
